Zobacz Ironwulf.net 6: En Route - Polska, Podróże, Fotografia

It's Going Down ciekawe jak tym razem można zobaczyć widok, mając na uwadze, że podczas wznoszenia wszystkich była w ciemności. Choć dla niektórych, ciemność była dobra okładka do obecnie na scenie, ponieważ teraz możesz zobaczyć, gdzie rzeczywiście można wchodzić. Zejście ze szczytu jest kinda twardy na kolana i palce, jak twoje ciało do równowagi sobie z burzą. Potem nawigacyjnych za pośrednictwem lin wymagają rapeling trochę umiejętności. I, które okazały się rzeczywiście zabawne.

Tylko z Sayat-Sayat kontrolnego jest najwyższym Phone Booth Widziałem. Tak, to działa! Mogą one wystawiły te w przypadku katastrofy lub komunikacji z innymi stacjami lub jeśli wspinaczy chciałby, aby połączyć ich przyjaciół, bliskich czy krewnych i powiedz im one już podbił szczyt!

Niedługo, 2 godziny później zrobiliśmy go z powrotem do Laban Rata Resthouse odpocząć trochę w górę i zjeść obiad w puszkach towarów i kanapki z lewej strony naszego zaopatrzenia w żywność. Każdy zostały wyczerpane. I poniosły łagodny ból głowy i po prostu chciał położyć się i odpoczynku tam. Ale musimy Zamówienie szybko. Pół godziny po południe byliśmy na naszej drodze w dół.

I postanowił sprint w dół tak szybko, jak będę mógł, aby nie pozwolić, aby moje nogi chwiać. Ale także, aby umożliwić sobie czas, aby podjąć więcej zdjęć. Drzewa tutaj naprawdę mnie fascynować. Kocham ich cienkie gałęzie zgarbiony prawie ściślej wzajemnie. Wraz z tymi innymi interesujący są obcokrajowcy, którzy po prostu udać się do góry. Istnieje odmiana Niemców, Polski, Hindusów, Indonezji, Singaporeans i Amerykanów, jak również. Alpinistów, ale to zrozumienie i szacunek, nawet jeśli nie mówią tym samym językiem, skoro oko w oko, uśmiecha się i kiwającą wystarczy potwierdzić obecność siebie nawzajem.

O połowę szlaku, czekałem na niektóre z moich towarzyszy. Było to schronienie były Cable Car znajduje. Miałem nadzieję, że niektórzy z moich towarzyszy z rannych będzie mógł go używać, ale okazuje się, że tylko pracownicy mogą z niego korzystać. I guess I nie powinny mieć stopped tam długo, ponieważ po tym odpoczynku i przekąski, moje nogi mam naprawdę zmęczony i niepewny. Going Down te nierównomierne kroki w duży wpływ na każdym kroku daje wiele presji na kolanach. I rzeczywiście dostał zmęczony. Każde schronisko widzimy jest mile widziane oczach, znak, że koniec jest blisko. Było coraz ciemne i zbliżającym się deszczem po południu był na nas. Na szczęście udało nam się dotrzeć do Timpohon Brama przez 6pm.

Wow. Co za podróż! I umarł gdy byliśmy zmęczeni czekają na naszych towarzyszy w recepcji ośrodka. Myślałem, że śmierdzący i postanowił zmienić z czystego, suchego ubrania i kąpać się później. Niedługo tam był ten facet z grupy, która podeszła do mnie i mówił tagalski. Ei, Filipinoes którzy przybyli do wznoszenia! Okazuje się oni z grupą "Conquer" i zauważyłem, mój Conquer i Sandugo Sandały. I ich cenę ofertową goodluck ich wznoszenia i wkrótce z resztą grupy przybyłych. Teraz są wyłączone z Poring Hot Spring.

Tagi: Climb, Kota Kinabalu, Malezja, Mount Kibanalu, UNESCO